Archiwum
Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
piątek, 29 października 2010

Piłeczka, oglądając jakąś dobranockę - nie do końca na temat, wspomina jakąś szkolną uroczystość:

- A wiesz,  tato, są tacy ludzie, którzy nawet jak się ubiorą na galowo, to wyglądają jakby nie byli ubrani na galowo... Jakieś takie maja twarze, że po prostu nie wyglądają bardzo poważnie.

- Na przykład ja? - pyta Puchatek żartem.

- O, no właśnie! - odpowiada ukochane dziecko absolutnie serio...

***

Pietruszka przy śniadaniu pyta ni z tego ni z owego, filozoficznie (jak to on):

- Tato, dlaczego w lodówce zawsze jest więcej jajek niż parówek?

Puchatek (mimo lekkiego zdziwienia tematem) stara się odpowiedzieć całkiem racjonalnie:

- No wiesz, parówki to czasami na śniadanie jemy,  a z jajkami to można robić różne rzeczy...

- Na przykład żonglować? - pyta Pietruszka rzeczowo.

...to się zdaje si.e właśnie nazywa "humor surrealistyczny"...

poniedziałek, 25 października 2010

Właściwie po takim tytule nie ma już sensu pisać dalej, prawda?

"Bo jesień, wie pan, głupia historia: Grypa i wiatr, i oratoria..."

***

Z jednej strony ta jesień to jeden wielki, nieustający Dzień Świra. Potwory mają setkę różnych spraw i zajęć, na każde trzeba je dowieźć, czasu mało, pracy dużo. I tak dalej. Z drugiej strony - paradoksalnie - jak przypomnę sobie czas sprzed roku, to okazuje się że teraz jest dużo spokojniej i mniej nerwowo.

A przed nami wyprawy... Jedna na Wszystkich Świętych, druga w końcu listopada... Chociaż tyle...

środa, 20 października 2010

Kiedyś byłem absolutnym fanem Przy Johna Irvinga. "Świat według Garpa" czy "Hotel New Hampshire" mógłbym czytać co kilka lat od nowa (oczywiście gdyby nie to, że ciągle pojawia się wiele nowych, wartych przeczytania rzeczy, na które i tak nie mam czasu...). Jego wcześniejsze rzeczy - choć nie tak popularne - także bardzo do mnie trafiały ("Metoda wodna", "Małżeństwo wagi półśredniej"...).

Potem trochę się zniechęciłem - "Regulamin tłoczni win" specjalnie mnie nie zachwycił, "Syn cyrku" takoż (może dlatego, że generalnie nie porywa mnie tematyka i kultura Indii i związane z nią "klimaty"). A "Jednoroczna wdowa" po prostu mnie odrzuciła.

Ale potem przyszło znakomite (mimo paru zastrzeżeń) "Zanim cię znajdę" - książka która (to oczywiście absolutnie subiektywna ocena) była dla mnie powrotem dawnego, "wielkiego Irvinga".

A teraz połknąłem "Ostatnią noc w Twisted River" - i muszę powiedzieć, że... Bomba!

Czy zauważyliście, że Irving właściwie zawsze pisze o pisarzach? Że stały, uparcie nawracający motyw we wszystkich chyba jego książkach to stwierdzenie że życie jest narracją? Że granica między "prawdziwy życiem" a powieścią jest w gruncie rzeczy dosyć płynna? Że to, co bierzemy za "prawdzie życie" często okazuje się także narracją, czyjąś opowieścią skonstruowaną dla osiągnięcia konkretnych celów albo po prostu dlatego, że w takiej konstrukcji łatwiej (?) było żyć?

Najwyraźniej chyba widać to w "Zanim cię znajdę", gdzie główny bohater - pisarz, jakże by inaczej? - odkrywa w końcu, że wiele podstawowych prawd które zadecydowały o całym jego życiu było de facto fabułą stworzoną przez jego matkę, a Prawda - ta pisana wielką literą - wygląda zupełnie inaczej.

W "Ostatniej nocy..." jest w gruncie rzeczy podobnie. Życie jest powieścią. A może to powieść jest życiem? A może jedno i drugie? Kiedy w ostatnim rozdziale główny bohater - pisarz, oczywiście - zastanawia się nad pierwszym zdaniem swojej nowej powieści i formułuje je w końcu dokładnie tak, jak zaczynał się pierwszy rozdział książki, której jest bohaterem - narracja zatacza pełne koło, ale robi to tak zgrabnie, tak delikatnie i pewnie zarazem, że czytelnik przyjmuje to bez zmrużenia oka. W każdym razie niżej podpisany czytelnik.

***

A z innej beczki...

Prezent Puchatek był dostał - lekko spóźniony - z okazji urodzin. No i jak na czterdzieste urodziny przystało, prezent jest poważny wielce.

"Fistaszki zebrane", czyli genialne paski komiksowe Charlesa M. Schulza - kompletny zbiór z lat 1955-1956.

Puchatek czyta i kwiczy ze śmiechu - ale też czuje się bezlitośnie zmuszony do myślenia. Kto zna "The Peanuts", ten wie. Kto nie zna - niech się nawet nie przyznaje...

środa, 13 października 2010

Jechałem samochodem, słuchałem radia. Piosenka leciała - podobno przebój, nie wiem, nie jestem na bieżąco z listami przebojów.

Shakira zdecydowanie nie należy do moich ulubionych piosenkarek, a to co śpiewa - do mojej ulubionej muzyki (myślę, że nie znalazłaby się nawet w pierwszej pięćsetce ;-)

Ale sama piosenka całkiem sympatyczna, a jeden wers szczególnie jakoś wpadł mi w ucho:

"Walking gets too boring when you learn how to fly".

True, true...

wtorek, 12 października 2010

Tak, dzień szósty i siódmy razem.

Dzień szósty (czyli 1. sierpnia) upłynął mi pod znakiem starego, dobrego autostopu. Rano zwinąłem namiocik i dotarłem z kempingu z powrotem do Oban (z miłą pomocą dwójki przesympatycznych Hiszpanów, którzy podrzucili mnie samochodem, dzięki czemu nie musiałem dreptać z tobołem całych siedmiu kilometrów...).

W Oban zwiedziłem pewien uroczy sklepik prezentowy, gdzie nabyłem drogą kupna jakieś drobiazgi dla reszty Puchatkowa, a potem - jako że to była niedziela - poszedłem na mszę do miejscowej katedry.

A po mszy - wyszedłem na drogę i... Kciuk do góry.

Plan był taki, żeby tego dnia dojechać do Stirling. W Stirling miałem przenocować, a rankiem dotrzeć do Edynburga, żeby ten ostatni dzień połazić po szkockiej stolicy.

Plan udało mi się zrealizować tylko częściowo: rzeczywiście popołudniem dotarłem do Stirling. Niestety, urocze miasto przywitało mnie w mało uroczy sposób, czyli rzęsistym deszczem. Na kemping było daleko, autobus już nie jeździł (niedziela...), trzeba by było zasuwać piechotą ładne parę mil. W deszczu.

Szczerze mówiąc - nie chciało mi się. A że Stirling znałem dosyć dobrze, postanowiłem że od razu pojadę do Edynburga i znajdę schronisko (kemping w Edynburgu jest baaardzo daleko od centrum, w zupełnych burakach, a ja we wtorek musiałem być na lotnisku o szóstej rano).

"Jak pomyślał, tak zrobił". Pociąg podmiejski ze Stirling do Edynburga jedzie trzy kwadranse. Wysiadłem na dworcu Waverley, podreptałem pod górę na Royal Mile i w ciągu kwadransa byłem już zameldowany na dwie noce w schronisku. Umyłem się, zjadłem coś i... jeszcze wieczorem "ruszyłem w miasto".

***

Miasto..

Edynburg to półmilionowe miasto, zdaniem wielu - jedno z najpiękniejszych na całych Wyspach Brytyjskich. Londyn? Londyn jest cudowny, ale to ogromna, kosmopolityczna metropolia. A Edynburg jest taki... bardzo szkocki, ale też bardzo brytyjski właśnie.

W dodatku właśnie zaczynał się Fringe, czyli Festiwal Edynburski. A Fringe to nie tylko znakomite spektakle teatralne, koncerty, wystawy i inne duże wydarzenia artystyczne. Fringe to także teatry uliczne, najróżniejsi magicy i akrobaci na każdym rogu ulicy, połykacze ognia, żonglerzy, ludzie-orkiestry, mimowie, lalkarze klauni... Nie dało się przejść pięćdziesięciu metrów, żeby nie mieć okazji do obejrzenia kolejnego ulicznego przedstawienia, pokazu, koncertu.

Atmosfera fantastyczna - choć muszę przyznać, że po tygodniu spędzonym na Wyspach Zachodnich ta nieprawdopodobna ilość ludzi i wydarzeń sprawiła, że po dwóch godzinach głowa mi pękała.

Więc dałem głowie odpocząć - wróciłem do schroniska i poszedłem spać.

***

W poniedziałek wstałem rano, coś zjadłem, przy śniadaniu pogadałem z sympatycznym Brazylijczykiem (zapytał skąd jestem, odpowiedziałem, na co on odparł że "tak mu się właśnie wydawało, bo wyglądam na kogoś ze wschodu"; odpaliłem, że jakby pomieszkał tydzień w małym namiocie na Western Islands to też by wyglądał na kogoś ze schodu. I obaj się obśmialiśmy).

A potem znowu ruszyłem w miasto... I chodziłem po tym mieście do dziesiątej wieczorem. Tak, chodziłem - w Edynburgu naprawdę wszystko co warte zwiedzania można zobaczyć "na piechotę".

Zamek, Hollyrood, cała Royal Mile (pewnie z pięć razy w tę i z powrotem), katedra, National Gallery of Scotland, parę innych muzeów, park, szkocki parlament, Princess Street i okolice...

Nie będę Wam tego wszystkiego opisywał, bo możecie to znaleźć w dowolnym przewodniku. Powiem tylko, że jak o dziesiątej wieczorem dotarłem z powrotem do schroniska, to nogi mi już właziły tam, gdzie pan może pana majstra... i tak dalej.

A następnego dnia - czyli we wtorek - wstałem o czwartej rano, przed szóstą byłem na lotnisku, o ósmej oderwałem się od pasa startowego (to znaczy nie sam, tylko z całym samolotem Bardzo Tanich Linii) i... po dwóch godzinach z haczykiem lądowałem w Krakowie.

***

I tyle. I wiecie co? Kocia Twarz - już tęsknię za Szkocją...

Ale następny raz (nie wiem kiedy, nie mam pojęcia, ale - nigdy nic nie wiadomo...) to już musi być z M. Bo samotne wędrowanie ma swoje uroki, ale wędrowanie z Nią ma tego uroku zdecydowanie więcej.

środa, 06 października 2010

Dzień piąty - czyli 31. lipca. I tu właściwe samego opowiadania jest stosunkowo niedużo...

Z Lochmaddy porannym autobusem (czyli w zasadzie minibusikiem) pojechałem na południe. Przejechałem wzdłuż cały North Uist, Benbeculę, South Uist, dotarłem na Barrę. Widoki, widoki, widoki... (kilka obrazków wrzucam poniżej). Z Barry cofnąłem się na South Uist, do Lochboisdale, skąd późnym popołudniem odpłynąłem już, niestety, na szkocki mainland, do Oban.

Z ciekawszych widoków - z pokładu promu zobaczyłem nagle dużą (półtora - dwa metry wysokości)... trójkątną płetwę nad wodą. Skojarzenie ze "Szczękami" nasunęło się niemal automatycznie. Płetwa była ewidentnie trójkątna, nie podłużna - a więc nie były to orki. Rekin? TAKI rekin?! Nawet ten w "Szczękach" musiał być mniejszy... Okazało się (co wytłumaczył mi jakiś uprzejmy Szkot widząc moje zdziwienie), że to rzeczywiście rekin - ale też że skojarzenie ze "Szczękami" było zupełnie nietrafione. To był rekin długoszpar - rybka niemała, drugi co do wielkości (po rekinie wielorybim) rekin świata (10 do 12 metrów długości, 4 tony...). Ale przy tym wszystkim zwierz zupełnie niegroźny, bo żywi się wyłącznie planktonem... W czasie ponaddwugodzinnej przeprawy widziałem ich łącznie chyba z dziesięć. "Leżały" tuż pod powierzchnią wody i wygrzewały się w promieniach słońca...

Wieczorem byłem już w Oban - uroczym portowym miasteczku położonym mniej więcej w połowie wysokości zachodniego wybrzeża Szkocji. Miasteczku? Po tym, co widziałem na Hebrydach powinienem chyba napisać - "w wielkim mieście"...

Zjadłem coś, a potem zarzuciłem plecak i ruszyłem na kemping. Przetuptałem tak, lekko licząc, siedem kilometrów, na miejsce dotarłem po dziesiątej wieczorem. Mżyło... Namiot, prysznic i spać. A nazajutrz czekała mnie droga z Oban w kierunku Edynnburga...

Obrazki (nie moje, na szybko znalezione w sieci...)

Benbecula:

South Uist:

Barra:

Oban:

niedziela, 03 października 2010

Zmuszony jestem przerwać, żeby Wam opowiedzieć co przeżyłem.

Przeżyłem - to istotne w tym wszystkim słowo. Niewiele - naprawdę bardzo niewiele - brakowało, a poprzedni wpis byłby ostatnim.

Co, że to brzmi (melo)dramatycznie? Być może. Ale przesady w tym nie ma. Ani-ani.

Wszystko zaczęło się od tego, że kupowaliśmy nowe autko. No bo stare już zaczęło robić numery - niby drobiazgi (a to klamka, a to dmuchawa, a to jakieś żaróweczki...), ale każdy taki "drobiazg" oznaczał trzy stówy (co najmniej) w plecy. Więc postanowiliśmy, że kupimy nowy (...tam zaraz nowy - używany, rzecz prosta, ale nowszy), a stary się sprzeda.

I dlatego właśnie razem z kolegą B. (tym samym, co w 1995 r. był z nami w Szkocji) pojechaliśmy w piątek do Piły. Bo akurat w Pile stało auto, które się nam spodobało. Opel Combo Tour, '2006, niecałe 80 tysięcy na liczniku, doskonały silnik (1,7 CDTI, czyli znowu turbo-diesel).

Pojechaliśmy zatem. "My" to znaczy Puchatek i kolega B. A że auto okazało się dokładnie takie, jak w ogłoszeniu, to wracaliśmy już na dwa samochody - kolega B. z odpalonym GPS-em jechał przodem w Puchatkowym Peugeociku, a Puchatek za nim - w Opelku.

Tyle, że z Piły ruszyliśmy kwadrans po piątej, a potem trzeba było jeszcze się zatrzymać na tankowanie i jedzenie jakieś... A z Piły do G. (pod Warszawę) jest 360 kilometrów - ale jedzie się sześć godzin. Takie drogi...

No więc jedziemy. Koło wpół do jedenastej w nocy, w okolicy Płońska, utknąłem za jakimś tirem - nie było jak wyprzedzać, bo ciągle coś jechało z przeciwka. Jechałem za nim jakieś dwadzieścia kilometrów, osiemdziesiątką... Aż wreszcie - można wyprzedzać.

"Wychylam się" zza tira, rzut okiem: w ciemności rozświetlonej długimi światłami ciężarówki widać drogę na dobry kilometr do przodu. Nic nie jedzie, droga prosta, daleko (ale naprawdę daleko) z przodu widać łagodny zakręt. Linia przerywana.

Lewy kierunkowskaz, zmiana pasa, gaz, wyprzedzam. Opelek grzecznie zrywa się do biegu, sunie do przodu, jestem właśnie za połową długości tira, kiedy w oddali widzę wyjeżdżający zza zakrętu samochód.

Zakręt jest daleko, zapas jest duży, ale... Ale nagle (wszystko to trwa oczywiście znacznie krócej, niż opisuję, sekundy...) zdaję sobie sprawę, że to coś z przeciwka jedzie SZYBKO.

Nie, to jedzie BARDZO SZYBKO. Znacznie szybciej, niż mogłem sobie wyobrazić. Światła zbliżają się w takim tempie, że (jak sobie potem wyliczyłem), gość musi jechać 200 kilometrów na godzinę. Może nawet nieco więcej. W dodatku - choć przecież widzi moje światła i tira obok - nie hamuje, nie zwalnia, nawet nie miga długimi. Po prostu pędzi w moim kierunku z prędkością światła.

Mniej więcej sekundę zajęło mi zdanie sobie sprawy z faktu, że jestem w sytuacji bez wyjścia. Nie miałem szans zdążyć wcisnąć się przed tira - gość z przeciwka jechał za szybko. A że w tym momencie byłem już prawie na wysokości kabiny tira, nie zdążyłbym także wyhamować i schować się z powrotem za nim.

Wiecie co? Już słyszałem ("w głowie") ten huk.

Zrobiłem - jak się potem okazało - jedyną rzecz, którą mogłem zrobić: ostro hamując uciekłem W LEWO. Na lewe pobocze.

A potem zdarzyły się trzy rzeczy jednocześnie: ja hamowałem z piskiem opon na LEWYM poboczu, w tym samym momencie na prawym pasie mijał mnie tylny zderzak tira, a między mną a tirem przeleciał ten samochód. Nie wiem, co to było - ale jak przeleciał, to aż mi zakołysało samochodem. Od pędu powietrza. Nie, nie przesadzam i nie koloryzuję.

Kiedy stanąłem, moje prawe koła stały na poboczu (to znaczy - na asfalcie), a lewe - metr czy półtora za końcem asfaltu, na ziemi. A ja miałem jeszcze tyle przytomności umysłu, żeby na wszelki wypadek włączyć światła awaryjne i siedziałem tak ze trzy minuty, czekając aż ręce przestaną mi się trząść.

A gdyby w tym miejscu nie było pobocza? Gdyby zaraz za asfaltem był rów? Albo, co gorsza, gdyby tam była metalowa barierka? Zresztą co tam barierka - wystarczyłoby, żeby na lewo od pobocza, już poza asfaltem, stało drzewo, prawda?

Czy ten gość był pijany? Czy był po jakichś prochach? Normalnemu człowiekowi trudno uwierzyć, że ktoś także w miarę normalny może nocą, na wąskiej drodze jechać 200 czy więcej...

Cholera! Możesz jeździć rozsądnie, z wyobraźnią, zgodnie z przepisami, bezpiecznie, zachowywać wszelkie zasady - a i tak nie masz gwarancji, czy dojedziesz bezpiecznie do domu, bo możesz spotkać jakiegoś świra / pijaka / ćpuna albo młodego gniewnego który chce się popisać przed panienką swoim wielkim BMW (na przykład).

Jeszcze następnego dnia rano czułem tę adrenalinę.

***

A swoją drogą - to była noc z piątku na sobotę, a w sobotę było wspomnienie Świętych Aniołów Stróżów. No to mój anioł stróż chyba naprawdę był na swoim miejscu...

***

Kiedyś, dawno, dawno temu, w czasie jakichś studencko-turystycznych wojaży, wysokich Tatrach, w rozmowie ze znajomymi powiedziałem coś, co (mam nadzieję...) było stwierdzeniem proroczym: co jak co, ale ja na pewno nie zginę w górach ani na drodze. Bo to moje naturalne środowisko...