Archiwum
Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
środa, 29 czerwca 2011

Tak, po prostu bywają takie dni. Jak się nic nie dzieje - to nic, a jak się dzieje - to wszystko na raz. Wiadomo.

Wczoraj był właśnie dzień z tej drugiej kategorii.

A zaczął się tak spokojnie... Piłka na wakacjach, M. w domu z chłopakami coś tam robi, Puchatek pracuje (rzecz prosta).

Dzwonek do furtki. Pan z gazowni. Że na chwilę gaz wyłączali (remontują gazociąg...), więc żeby sprawdzić, czy już leci. Leci, leci - kuchenka po odpaleniu działa.

Ale kilka minut później okazuje się, że piec nie działa. Ni du du. Na piecu (w piwnicy) pali się pomarańczowa lampka która zgodnie z instrukcją oznacza "awarię palnika".

Co robić? Instrukcja mówi: zresetować. Po szóstej próbie zresetowania Puchatek sobie odpuścił i zadzownił po fachowca. Musiał się długo napraszać, żeby fachowiec przyjechał OD RAZU, a nie "w środę" (trzy dni latem z dwójką Potworów bez ciepłej wody - marzenie każdego rodzica, prawda?). Stanęło na wersji "za godzinę".

Tymczasem już za pół godziny okazało się, że siódma próba zresetowania pieca pomogła i piec normalnie odpalił. Zadzwonił więc Puchatek do fachowca, przesunął jednak na środę (żeby mimo wszystko zajrzał). I dobrze zrobił, bo właśnie kiedy rozmawiał z góry rozległo się głośne "ŁUP", a potem niemniej głośny ryk Pucka, który właśnie bawił się był z dwójka koleżeństwa w podobnym wieku (dzieci znajomych wpadły z wizytą).

Samym rykiem Puchatek się aż tak nie przejął (wiadomo, dziecię czasem się w coś walnie, a zgodnie z filozofią ś.p. puchatkowego dziadka "...jak krzyczy, znaczy że żyje"). Ale w chwilę później przez wrzask Pucka przebił się głos M., wołający Puchatka, żeby SZYBKO TU PRZYSZEDŁ.

Puchatkowa żona do przesadnych panikarek nie należy, ale tym razem głos sugerował że COŚ SIĘ STAŁO.

Ano stało - Pucek raczył był wleźć na górę piętrowego łóżka (gdzie sypia jego starszy brat) i się z tej góry zwalić. I po drodze przywalić łepetyną w jakiś kancik.

Rozcięcie nie było może szczególnie imponujące (oj tam, jakieś trzy centymetry - cóż to jest w porównaniu z tym, co potrafiła Piłeczka...) - natomiast ilość lejącej się krwi jednak poniekąd imponowała.

Szpital. Izba przyjęć. Oględziny, wywiad... Szycie? A nie, szycie nie - bo "u nas nie ma chirurga dziecięcego, trzeba jechać do Warszawy". Bo chirurgom ze Szpitalnego Oddziały Ratukowego (poza sytuacjami zagrożenia życia bodajże) nie wolno takich rzeczy robić. W tłumaczeniu na polski znaczy to zapewne, że nie mają podpisanego stosownego kontraktu z NFZ i nikt szpitalowi za taką procedurę nie zapłaci.

Co robić? Chirurg na SOR zalożył tylko prowizoryczny opatrunek. Ale jak to - z krwawiącym trzylatkiem z rozciętą głową do Warszawy? Samochodem, pociągiem? - Ależ nie - oburzył się pan doktor. – Oczywiście że nie. Zawieziemy państwa KARETKĄ.

I M. z Puckiem pojechali do Warszawy KARETKĄ, a Puchatek za nimi, samochodem, żeby było jak wrócić.

Cała proceudra w szpitalu na Działdowskiej - papierologia, ocena, dezynfekcja, trzy szwy, opatrunek, wypis - zajęła łącznie jakieś 20 minut plus kwadrans czekania w kolejce. I tylko po to wysłano KARETKĘ z kierowcą i ratownikiem medycznym, która do warszawy jechała ponad godzinę (korki, godziny szczytu), a potem przecież musiała jeszcze wrócić.

Czy ktoś mi wmówi, że w mieście G (30 tysięcy mieszkańców, cały powiat - bodaj ponad 50 tysięcy) takie przypadki zdarzają się na tyle rzadko, że bardziej opłaca się za każdym razem wysyłać KARETKĘ, niż zatrudnić na miejscu chirurgów dziecięcych? Co to za idiotyzm, słowo daję?

Nie chiałbym być źle zrozumiany: zdaję sobie sprawę, ża takie drobiazgi jak ryczące, zakrwawione dziecko wiezione do Warszawy w godzinach szczytu (przy obecnych korkach ponad godzinę w jedną stronę) nikogo nie wzruszy ani w NFZ, ani w dyrekcji szpitala. Rozumiem także, że fakt iż rodzice "przy okazji" tracą pół dnia także nie jest argumentem dla nikogo. Ale czy PIENIĄDZE też nie są?

Bo podobno pieniędzy nie ma na służbę zdrowia... A są na to, żeby bez sensu wozić karetką na zabieg, który przecież bez kłopotu wykonałby każdy chirurg...

O tym, że skancerowany Pucek rzecz prosta nie dał się położyć w karetce na leżance, tylko jechał u mamy na kolanach, bo w karetce rzecz prosta NIE BYŁO fotelika dla dziecka - to już nawet szkoda gadać. Kto by się tam bezpieczeństwem przejmował, jak trzeba się spieszyć?... A policja przecież karetki do kontroli nie zatrzyma.

***

Tak czy owak - Pucek wrócił do domu z pocerowaną czaszką i opatrunkiem. Bardzo był dzielny, tylko w czasie szycia trochę się spłakał.

***

A jak już wszyscy byli w domu, a Pucek zmeczony przeżyciami spał, to Pietruszka wylał sobie na nogę garnek z wrzątkiem. Na szczęście wrzątek "już trochę wystygł" (gotował się dziesięć minut wcześniej), a błyskawiczna Akcja Zdzierania Spodni i Skarpetek sprawiła, że tym razem wizyta w szpitalu nie była konieczna - wystarczyła zimna woda. A mówił tata, że się w kuchni piłki nie podrzuca? A mówił.

*** 

A wieczorem (tak już na deser) Puchatek dowiedzał się, że jego znajoma (czy raczej - znajoma puchatkowego ojca, ale bardzo przez Puchatka lubiana) mieszkająca w Paryżu, złamała sobie staw biodrowy. Pani ma 91 lat i nie wygląda to dobrze.

No i? Co dalej?

*** 

Dalej było dziś, kiedy Puchatek miał odwozić M. z chłopakami tam, gdzie już jest Piłeczka - i na godzinę przed wyjazdem Opelek odmówił posłuszeństwa. Pan mechanik przez telefon po opisie westchnął, że chyba rozrząd poszedł (a konto bankowe Puchatków zawyło z przerażenia). Na szczęście okazało się, że nie - jakieś głupstwo, którego usunięcie zajęło minutę. Kabelek czy co - już mi się nawet, powiem szczerze, pytać o szczegóły nie chciało. Grunt, że Opelek zadziałał i działa znakomicie.

No i zawiózł Puchatek resztę rodziny na wakacje, a sam wrócił w celach pracowniczych. I jest Puchatek Słomianym Wdowcem Bezdzietnym.

Pozostaje mieć nadzieje, że kolejny Tego Typu Dzień nastąpi nie wcześniej, niż za pół roku.

Ot, co.

piątek, 24 czerwca 2011

Uff.

Koniec roku szkolnego chyba specjalnie jest tak naładowany wydarzeniami, żeby nadejście wakacji cieszyło jeszcze bardziej...

Zakończenie roku w szkole zwykłej, zakończenie roku w szkole muzycznej, do tego jeszcze zakonczenie roku w przedszkolu M.

Wszystko to naprawdę bardzo miłe... W szkole - potwory z jakimiś nagrodami, wyróżnieniami i czym tam jeszcze. W muzycznej - tak samo, piątki, nagrody za konkursy i tak dalej. W przedszkolu - przedstawienie na koniec roku, rodzice wzruszeni jak stare sienniki, M. dostała trzy pudełka czekoladek i pięć kilo kwiatków (jakby nie można było odwotnie, Kocia Twarz!).

No i - wakacje. Again.

To znaczy: Potwory mają wakacje. M. ma wakacje (choć coś tam jeszcze robi, kończy i poprawia w przedszkolu). Ale Puchatek bynajmniej wakacji jeszcze nie ma...

***

Piłka wyjechała dziś na dziesięciodniowy obóz ze szkoły muzycznej, z panią od fletu. M. z pozostałymi powtorami dołączy do niej już w poniedziałek, co nie zmienia faktu że Piłka na "dzisiaj, jutro, pojutrze i popojutrze" (cytując klasyków) pojechała SAMA. No dobra, nie sama oczywiście - jest ukochana pani od fletu, jest kilka ulubionych koleżanek - ale jednak BEZ RODZICÓW. Była pełna entuzjazmu. Zobaczymy tylko, czy entuzjazm nie skończy się wieczorem, jak trzeba będzie pójść spać bez przedsennego przytulenia w wykonaniu mamy i taty. We'll see. ;-)

***

W poniedziałek, jako rzekłem, M. z pozostałymi Potworami dojeżdża do Piłki. Puchatek zostaje w domu i swoje robi, bo ktoś musi na ten obóz zarobić, prawda?

Po powrocie z obozu (za 10 dni) Puchatek wyjeżdża na trzy dni z Pietruszką w Tatry. To jest pietruszkowy prezent na Pierwszą Komunię - męska wyprawa z tatą. Plany - wejść powyżej 2 tysięcy metrów (na Kopę Kondracką konkrenie). Się zobaczy.

***

A potem Puchatki ruszają na Wyprawę. Najpierw do rodziny M. na Dolny Śląsk, stamtąd - do Niemiec (prawie pod francuską granicę) odwiedzić znajomych. A od znajomych - do Francji. Gdzie? To się zobaczy. Masyw Centralny? Wogezy? Szampania i Owernia? Może kawałek dalej? Wszystko będzie zależało od wytrzymałości Potworów na podróżowanie. I na mieszkanie w namiocie...

Witaj, przygodo. ;-)

***

Jeszcze z kronikarskiego obowiązku: Pucek skończył trzy latka. A Puchatki miały dwunastą (!) rocznicę ślubu.

Dwanaście lat pod jednym dachem z Puchatkiem - już za samo to M. powinna mieć wolną kartę wstępu do Nieba z opcja czerwonego dywanu. Jak męczennicy... 

czwartek, 23 czerwca 2011

Muszę coś robić poza pracą, bo oszaleję. Więc przynajmniej wrócę do limeryków (w zakładce po lewej). Nie obiecuję że będzie codziennie, ale od czasu do czasu tak. Dziś - pierwszy.

poniedziałek, 13 czerwca 2011

Puchatek uniżenie przepasza, ale ostatnio pisać nie ma: a. siły, b. czasu oraz c. ochoty specjalnej. Nie, w zasadzie nic poważnego - ot, taki przedwakacyjny kryzys powoli narastający (jak pieczarki na... wiadomo czym) na nadmiarze pracy i zmęczenia przy jednoczesnym niedomiarze czasu i pieniędzy.

Pyszczak - zwany ostatnio głównie Puckiem - skończył był trzy lata. Tort był, goście byli i w ogóle impreza na całego.

Pucek to dziecię niezwykłe - zdecydowaniem i siłą przebicia mógłby obdzielić batalion radzieckich czołgów, a wrodzoną delikatnością i subtelnością także przypomina pojazd pancerny. A w dodatku - jak to trzecie dziecko - doskonale wie, że jest najmłodszy i że jest zabawny, więc uwielbia się wygłupiać w taki sposób, o jakim starsze potwory w tym wieku nawet nie myślały. Jakbyście zobaczyli takiego trzyletniego clowna... Uff.

***

A wczoraj Puchatki pojechały były do Puław. Bo w Puławach (Puchatek kiedyś o tym był pisał) mieszkali od wojny puchatkowi dziadkowie po kądzieli - i nadal tam w zasadzie mieszkają, tyle że z mieszkanka na pierwszym piętrze przeprowadzili się (najpierw dziadek, a dziewięć lat później także babcia) na drugą strone ulicy Piaskowej, na piękny, parkowy cmentarz.

A że Potwory nigdy jeszcze w Puławach nie były, to wybrały się Puchatki na rodzinną wyprawę. Najpierw na rzeczony cmentarz, potem na mszę do kościoła w którym Puchatek był ochrzczony, potem do fantastycznego parku Czartoryskich, a potem - w ramach obiadu - na rodzinną pizzę. Puchatek zamówił dwie pizze (bądź co bądź na pięć osób!) - ale nie wziął pod uwagę faktu, że te pizze są NAPRAWDĘ duże... Skończyło się na tym, że dwie połówki pojechały w pudełkach z Puchatkami w drogę, dzięki czemu dziś nie trzeba było gotować obiadu.

Z Puław pojechaliśmy jeszcze do Kazimierza (na zwiedzanie i lody...) i wpół do dziesiątej wieczorem byliśmy z powrotem w G.

***

A poza tym... Jak w poprzednim wpisie. "Czy zdanie okrągłe wypowiesz, czy księgę mądrą napiszesz - będziesz zawsze mieć w głowie tę samą pustkę i ciszę... Słowo to zimny powiew nagłego wiatru w przestworze - może orzeźwi cię, ale do nikąd dojść nie pomoże."

Tak się właśnie czuję. Pewnie mi przejdzie. Kiedyś.

piątek, 10 czerwca 2011